5 دبستانی

وبلاگی برای تمام کودکان

ورود

صفحات جانبی

تبلیغات

starting kindergarten

 

 

  

امروزه در كشورهای بزرگ جهان بخش عظیمی از تحقیقات و منابع مصروف كشف این حقیقت می شود كه شهروند مطلوب باید دارای چه خصوصیاتی باشد و چگونه می توان این ویژگی ها را در اقشار مختلف جامعه توسعه داد. در مطالعه ای كه با مشاركت بیش از بیست كشور جهان تحت عنوان «مطالعات شهروندی» انجام گرفته است. اهمیت تخصیص موارد فوق آشكار می شود و این در حالی است كه متأسفانه اكنون توجه چندانی به آموزش بنیادین شهروند خوب نمی شود. شهروندی مفهومی چندبعدی و دارای معانی مختلف است كه این اختلاف از تفاوت فلسفه های حاكم بر هر جامعه و ارزش های آن نشأت می گیرد. اما فاكتوری كه بیشتر مورد توجه جامعه شناسان است انطباق تعریف شهر با شهروند است. نتایج مطالعات نشان داده كه مفهوم شهروندی حداقل شامل چهار عنصر اصلی «هویت ملی، تعلقات اجتماعی و فرهنگی و فراملیتی، نظام اثربخش حقوقی و مشاركت مدنی و سیاسی است.» این مفاهیم دارای ارتباط درونی و تعامل با یكدیگرند و در حقیقت چهار انعكاس یك واقعیت هستند، یعنی مفهوم شهروندی.


برای شهروندی الگوهای مختلفی مطرح شده كه بارزترین آنها توسط كستلز 1997 عنوان شده است. كه در این بین به تعریف الگوی «كثرت گرا» می پردازیم. در این الگو افراد دارای حقوق برابر هستند و تمام شهروندان به حوزه های اجتماعی و منابع دسترسی دارند. بدون اینكه انتظار ترك تعلقات و احساسات متفاوت افراد مطرح باشد. بنابراین در این الگو افراد با هر دین و ملیتی به دلیل احساس مشترك شهروندی در امور جامعه مشاركت فعال دارند. با توجه به اینكه هر جامعه ای با عنایت به زمینه های فرهنگی و ارزشی خود به شهروندان خاص با خصوصیات ویژه ای نیاز دارد و این امر ضامن بقا و تداوم حیات اجتماعی و میزان توسعه و پیشرفت كشور می شود باید برنامه ریزی آموزشی حساب شده ای را برای تمام اقشار جامعه به طور وسیع درنظر گرفت كه می توان آن را از رسمی ترین نظام آموزشی كشور یعنی آموزش و پرورش آغاز كرد. شواهد زیادی دال بر این مطلب وجود دارد كه دانش آموزان و دانش جویان به مدرسه و دانشگاه می روند بدون آنكه دانش و مهارت و ارزش هایی را بیاموزند كه پایه و اساس مسئولیت پذیری در قبال جامعه و زیبنده یك شهروند خوب در آینده باشد. اگر آموزش را سرمایه گذاری برای آینده در نظر بگیریم. آموزش شهروندی سرمایه گذاری برای آینده مورد نظر كشور در تمامی ابعاد است. زمانی می توان از حقوق شهروندی صحبت كرد كه مفهوم آن را با تمام وجوه و مشخصات آن شناساند و بارور كرد. نمی توانیم از جوانان انتظار داشته باشیم تا بدون آمادگی قبلی ناگهان تبدیل به شهروندی متعهد و مسئول شوند. كودكان باید هم فكری، مشورت و شناخت قوانین لازم زندگی در محله و شهر را از زمان پیش دبستانی و كودكی همراه با آموزش های محیطی و ملموس با مشاركت كودكان دیگر فراگیرند. پاكیزگی شهر و محیط زندگی، احترام به حقوق دیگران، رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی و حق تقدم در تمامی امور شهروندی، آموزش بهداشت عمومی و دفع صحیح زباله و... از جمله عواملی هستند كه باید از همان دوران كودكی با آموزش نهادینه شوند زیرا پس از رشد و بلوغ افراد عادات در آنها تقویت و تثبیت شده و تغییر آنها به تمایلات طبیعی ناممكن و دیر است. چامبلیس (1997) می نویسد: در هر جامعه ای ارزش ها و طرز تلقی ها و بینش ها و مهارت ها به همراه الگوها و روش های مشاركت در زندگی جمعی یا مدنی به شكل ویژه ای منتقل می شود و فلسفه تأسیس نظام های تربیتی، پرورش چنین شهروندانی است. روش های بسیاری را در تدریس آموزش های مربوط به شهروندی می توان در برنامه ریزی های درسی دانش آموزان و دانش جویان گنجاند. كشورهایی كه به اصول دموكراسی معتقدند بیشتر به آموزش حقوق و ارزش های دموكراتیك برای مقابله با آثار مخرب تنش های معاصر مثل اختلاف نژادی و فرهنگی می پردازند. دسته دیگر به روش های آموزشی تربیت شهروندی نظیر بحث آزاد كلاسی نظرسنجی از شاگردان در بخش های گوناگون برنامه درسی روش حل مسئله گروهی فرضیه سازی اندیشمندانه و تفكر انتقادی توجه دارند. دسته دیگر به درگیر شدن فعالانه شاگردان و مشاركت در صحنه اجتماعی و حتی سیاسی در تربیت مدنی و شهروندی حساسیت بیشتری نشان می دهند. صرف نظر از دیدگاه ها و نقطه نظرات متفاوتی كه در این زمینه وجود دارد می توان برنامه ها را به دو گروه تقسیم كرد: 1- آموزش مستقیم تربیت شهروندی: در قالب كلاس های درس، سمینارها، كنفرانس ها با توجه به ماهیت برنامه های درسی طراحی و به مرحله اجرا درمی آید. 2- آموزش ضمنی تربیت شهروندی: از طریق رسانه ها و وسایل آموزشی مانند سی دی و... و اینترنت اجرا می شود.به غیر از برنامه های درسی رسمی در مدارس، با توجه به مطالعات و پژوهش های انجام شده می توان از عوامل دیگری مانند خانواده، دوستان و همكلاسی ها، مدرسین و كتب مذهبی، فعالیت های فوق برنامه به عنوان دیگر راهكارهای تربیت شهروندی نام برد، كه البته نقش خانواده و مدرسه در این بین برجسته تر است. برای مثال در هنگ كنگ برای تربیت شهروندی از اردوهای دانش آموزی و در اندونزی از آموزش های نظامی استفاده می كنند.امید است كه با برنامه ریزی صحیح آموزشی در قالب برنامه درسی مدارس و مراكز آموزشی و فراهم كردن جو آموزشی مناسب و آشنایی شهروندان به لزوم یادگیری این اصول در راستای جامعه ای بهتر و پیشرفته تر بتوان فرهنگ شهروندی را در جامعه مدنی نوپای ایران به جایگاه واقعی خود نزدیك كرد. منبع: روزنامه کیهان.www.magiran.com/npview.asp?ID=1307489

:: حقوق تمامی مطالب این سایت محفوظ است

طراح: سایت ستاپ
Related Posts